Ρέκβιεμ για ένα όνειρο (πόλης)

Βλέμματα αηδίας.
καχυποψίας
απάθειας

Ο ήχος και η κίνηση των αυτοκινήτων τα πιό ισχυρά σήματα ζωής.

Περπατάω στο δρόμο, κινούμαι μέσα στη πόλη. Η πόλη δεν είμαι εγώ. Είναι ένα μόρφωμα, κάτι που κακοφόρμισε και ζει έξω από μένα, παρά εμένα.

ήχοι
οσμές
εικόνες
υπάρχουν γύρω μου χωρίς να τ’ αφήνω να περάσουν μέσα μου. Δεν θέλω να μπουν μέσα μου. Κάνω ένα τοίχος.

Ίχνη μιας παλιότερης ζωής της πόλης και δικής μου, σημεία όπου η πόλη και εγώ είμαστε ένα. Από πάνω στρώματα χωματερής.

Χωαματερή μίσους.
αφθονίας
ένδειας
φθήνιας
προϊόντων
θλίψης.

Διαπερνάω τα στρώματά της. Με τρυπάνε σε ένα είδος βιασμού. Αλλάζουν την αναπνοή μου. Παραμορφώνουν την έκφραση του προσώπου μου. Υπαγορεύουν το βήμα μου.

Το φανάρι γίνεται σύμβολο διαφυγής. Το πεζοδρόμιο οδός διαφυγής. Η είσοδος του μετρό πύλη διαφυγής. Με καταπίνει.

Βρίσκομαι στο καθαρτήριο των ζωντανών. Εκεί που η πόλη κηρύσσει ανακωχή. Σε μια παράλληλη πραγματικότητα που οι χωματερές δεν επιτρέπονται, εκείνες που μπαίνουν είναι αυτές που οι άνθρωποι φέρνουν μαζί τους. Αυτές που έχουν καταπιεί και είναι κομμάτι τους.

Τί από τους ανθρώπους της πόλης είναι δικό τους; Πόσα από αυτά που ήταν δικά τους δεν έχουν πια; Τί ακόμα θα μπορέσει η πόλη να πάρει ή να αλλάξει από αυτούς; Για πόσο ακόμη οι άνθρωποι δεν θα βλέπουν στον Άλλο μια άλλη όψη του εαυτού τους;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s